تقدیم به پیشگاه با عظمت امام حسین(ع)

یک آسمان سیاهی و یک نقطه سپید

دریای پر تلاطم و یک ساحل امید

یک ریگزار خشک و یکی چشمه حیات

صدها هزار غرقه و یک کشتی نجات

یک خلق شب گرفته و تنها یکی چراغ

یک مرد دل شکسته و یک اسب بی یراق

********

ظهری است گرم و سوزان     تنها میان میدان      چون کوه مانده بر جا      یک رادمرد تنها

آن سو همه سیاهی             ویرانی و تباهی       این سو دُری درخشان     پر نورو پرتو افشان

تن پوش ژنده در بر         دستار بسته بر سر      پاپوش بسته محکم        با سینه ای پر از غم

دیگر در این بیابان          او همسفر ندارد          از دوستان دیرین         یاری دگر ندارد

میخواندش نوایی             کای نازنین کجایی         طی شد شب جدایی     وقت است تا بیایی

دستش بشست از جان       بسپرد دل به جانان      با نام حی رحمان       رو کرد سوی میدان

ناگه شنید از دور            آوای مهربانی            اندک تاملی کن         ای نور زندگانی

بگذار تا ببینم                آن قد و آن قواره         جانی دگر بگیرم       از دیدنت دوباره

گفتا که بایدم رفت           راهی دگر نمانده        چندان زمان دگر تا     فجر و سحر نمانده

گفتا مسافر من              رو رو سفر سلامت     در سینه میسپارم      راه تو  و کلامت

************

غوغای لشکر و گودال قتلگاه

یک جسم بی سر و آتش به خیمه گاه

زنهای غمزده ، طفلان بی پناه

چشمان هرزه و بی شرمی نگاه

یک کاروانِ همدم خار و کلوخ راه

خورشید روی نی گشته است قبلگاه

از بی پناهی آه .

از بی پناهی آه

***********

علی برنگی 24/12/1380


نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید