شعری به یاد پدرم (مرحوم حبیب اله برنگی)

هر چند  دیرنمودم من اعتراف                      در آن زمان   که  نه اي در کنار من

خواهم بگویمت که خطا یی نموده ام                من را ببخش ای پدغمگسار من

تا بعد بخششم بنهی دست خودبه مهر              بر شانه های مرتعش شرمسار من

آن روزهای خوش که تو بودی کنار من           غافل بدم از اینکه تو کم رنگ میشدی

مشغول خویش بودم و میگشتم از تو دور         در باورم نبود که دلتنگ   میشدی

در هر کجا    که  دست  نیازم  دراز  بود          دستان مهربان تو آنجا گشاده بود

هرجا که بی پناه شدم در مسیر خویش             پشت سرم صلابت توایستاده بود

چون زیر سایه ات نهال وجودم شکوفه داد        دیگر تو را خشونت سرما امان نداد

حالا دگرمن هستم و این اعتراف تلخ               کای نازنین نداشته ام من لیاقتت

تا بوسه بر زنم به کف دست و پای تو             تا بنگرم به چهره درد آشنای تو

بیدار بودی و رفتی به خواب ناز                    در خواب بودم و شد خواب  من دراز

اکنون دگر چه سود که برخواستم ز خواب          دیگر چه فایده که نمایم من  اعتراف

(علی برنگی 1377 )


نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید