آثار شاعران و نویسندگان طالقانی

ای کرود آن شور و غوغایت چه شد ؟            مردمان شاد و کوشایت چه شد ؟

ده بن سبزو درختان قشنگ                        وآن نسیم روح افزایت چه شد؟

چشمه ساران زلال و پاک تو                     آسمان صاف و زیبایت چه شد ؟

صبحگاهان بوی نانی از تنور                    شبنم روی علف هایت چه شد ؟

قورمه و دو آش و هم مرجو خورش             دل پت بلغور و حلوایت چه شد؟

آن صدای جوجه و مرغ و خروس               نعره های گاو و ورزایت چه شد؟

یکدلی و دست گیری ها ز هم                     یوئر و جو در کنی هایت چه شد؟

چیدن واش و سپس ساعت دهی                  زخم داس و تیغ در پایت چه شد؟

کشکریت و دال و چوچک ،سار و مهر        گشک وکارتن وآن ملخ هایت چه شد؟

بوی تنباکوی خالص از چپق                     شامگاهان شب نشین هایت چه شد؟

در زمستانها به کرسی پایه ای                   نقل های شام یلدایت چه شد؟

ای دریغ آن دشت ها شد خشک و زرد         قلب های گرم مردم گشت سرد

دستها خالی شد از داس و رسن                  شد تهی از کار آن دشت و دمن

آن صداها رفته رفته شد خموش                 از تپش افتاد آن جوش و خروش

خانه ها خالی ز صاحب خانه شد                سقف هایش ریخت و ویرانه شد

آن طرب آن شور و آن فریادها                  قصه ای شد ماند اندر یادها

نیست از آن مردمان دیگر نشان                 آن بهاران گشت تاراج خزان

حالیا یادش به خیر آن روزها                    روزهای خوب و شاد و با صفا

 

علی برنگی

28/1/1390

 

یک آسمان سیاهی و یک نقطه سپید

دریای پر تلاطم و یک ساحل امید

یک ریگزار خشک و یکی چشمه حیات

صدها هزار غرقه و یک کشتی نجات

یک خلق شب گرفته و تنها یکی چراغ

یک مرد دل شکسته و یک اسب بی یراق

********

ظهری است گرم و سوزان     تنها میان میدان      چون کوه مانده بر جا      یک رادمرد تنها

آن سو همه سیاهی             ویرانی و تباهی       این سو دُری درخشان     پر نورو پرتو افشان

تن پوش ژنده در بر         دستار بسته بر سر      پاپوش بسته محکم        با سینه ای پر از غم

دیگر در این بیابان          او همسفر ندارد          از دوستان دیرین         یاری دگر ندارد

میخواندش نوایی             کای نازنین کجایی         طی شد شب جدایی     وقت است تا بیایی

دستش بشست از جان       بسپرد دل به جانان      با نام حی رحمان       رو کرد سوی میدان

ناگه شنید از دور            آوای مهربانی            اندک تاملی کن         ای نور زندگانی

بگذار تا ببینم                آن قد و آن قواره         جانی دگر بگیرم       از دیدنت دوباره

گفتا که بایدم رفت           راهی دگر نمانده        چندان زمان دگر تا     فجر و سحر نمانده

گفتا مسافر من              رو رو سفر سلامت     در سینه میسپارم      راه تو  و کلامت

************

غوغای لشکر و گودال قتلگاه

یک جسم بی سر و آتش به خیمه گاه

زنهای غمزده ، طفلان بی پناه

چشمان هرزه و بی شرمی نگاه

یک کاروانِ همدم خار و کلوخ راه

خورشید روی نی گشته است قبلگاه

از بی پناهی آه .

از بی پناهی آه

***********

علی برنگی 24/12/1380

ماجرای حج رفتن یکی از آشنایان

زآشنایان یک نفر رفتی به حج

لیک راه راست را او رفت کج

چونکه بر گشت او به خود مغرور شد

دیده کم سوی او هم کور شد

مردمان را دائما تحقیر کرد

هر کسی را دید او تکفیر کرد

گفت حاجی گشتم و یار خدا

راه من شد از دگر مردم جدا

من به حج هر کار را کردم دو بار

تا مقرب گشته ام در پیش یار

در طواف آنقدر من چرخیده ام

که سیاهی رفت هر دو دیده ام

بهر محکم کاری خود با خدا

کشته ام هفتاد اشتر در منا

هیچکس چون من نکرده در جهان

رجم شیطان لعین با تیرکمان

بقیه در ادامه مطلب

هر چند  دیرنمودم من اعتراف                      در آن زمان   که  نه اي در کنار من

خواهم بگویمت که خطا یی نموده ام                من را ببخش ای پدغمگسار من

تا بعد بخششم بنهی دست خودبه مهر              بر شانه های مرتعش شرمسار من

آن روزهای خوش که تو بودی کنار من           غافل بدم از اینکه تو کم رنگ میشدی

مشغول خویش بودم و میگشتم از تو دور         در باورم نبود که دلتنگ   میشدی

در هر کجا    که  دست  نیازم  دراز  بود          دستان مهربان تو آنجا گشاده بود

هرجا که بی پناه شدم در مسیر خویش             پشت سرم صلابت توایستاده بود

چون زیر سایه ات نهال وجودم شکوفه داد        دیگر تو را خشونت سرما امان نداد

حالا دگرمن هستم و این اعتراف تلخ               کای نازنین نداشته ام من لیاقتت

تا بوسه بر زنم به کف دست و پای تو             تا بنگرم به چهره درد آشنای تو

بیدار بودی و رفتی به خواب ناز                    در خواب بودم و شد خواب  من دراز

اکنون دگر چه سود که برخواستم ز خواب          دیگر چه فایده که نمایم من  اعتراف

(علی برنگی 1377 )

طالقان مظلوم

 

طالقان مظلوم

ای طالقان ، وطن مهربان من ای مادر عزیز و گرامی چو جان من

یکچند قلب تو رنجیده خاطر است از این بلا که آمده بر مردمان من

قومی غریب وخوشگذران  و رفاه خواه چندی است خوش نشین شده در آشیان من

هر جا که چشمه دید بدورش حصار بست هر جا که باغ دید بگفت این از آن من

با مال و مکنت و چنگال آهنین تخریب کرده دشت و گل و بوستان من

آن دشت زیر کشت همه رفت زیر خشت خاکستری شدست کنون آسمان من

آن خاک نرم رفت و به جایش بتن نشست از سنگ و آهن است کنون خانمان من

آن آسمان پر ستاره تو شد کجا نهان؟ وآن باغهای پر طراوت و آن گلستان من

آن مردمان خاکی و پیران با صفا آن رسم های خوب و گرامی زبان من

چهرت به دست خویش دگرگونه کرده اند دیگر کجاست آن وطن شادمان من؟

با رای خویش جامه بریدند و دوختند این جامه نیست زآن تو و نی از آن من

زین ظلم بی حدی که نشسته است بر دلت بر آسمان رود اکنون فغان من

دارد علی امید ز درگاه کردگار تا شاد بیند او دوباره دل طالقان من

علی برنگی

1388/3/10