زیدشت

امیر غرقی (فرزند کلهرغرقی) نوازنده و موسیقیدان معاصر و اهل روستای ذیدشت طالقان می باشد که  در نوازندگی نی و تار توانمندی های فراوانی دارد. آلبوم «پای کوه  البرز – آهنگ ترانه های طالقانی» ایشان با استقبال فراوان مردم منطقه طالقان روبرو شد و علاقه مندان فراوانی پیدا کرده است.

غلامحسین درویش یا درویش خان طالقانی ( از روستای زیدشت)


 

 

غلامحسین درویش معروف به «درویش‌خان» از هنرمندان نامی و استادان موسیقی ایرانی اواخر دورهً قاجاریه است.

وی در سال ۱۲۵۱ هجری شمسی در تهران متولد شد. پدرش حاج بشير، اهل ذیدشت طالقان و مادرش از ترکمن‌هاي منطقه تکه بود. پدرش چون به موسیقی علاقه داشت غلامحسین را به مدرسهً موزیک دارالفنون سپرد و وی به فراگرفتن خط موسیقی و نواختن شیپور و طبل کوچک مشغول شد.[۱]

غلامحسین به دربار شاهی رفت و آمد داشت و ساز نوازندگان را می‌‌شنید. سپس پیش آقا حسینقلی به تکمیل فن خود پرداخت و بعد از سالها تمرین در نواختن تار و بویژه سه تار مهارت یافت و بهترین شاگرد استاد خود شد.

با ظهور جنبش مشروطه در نخستین کنسرتهایی که در انجمن اخوت تشکیل شد وی سمت ریاست و رهبری ارکستر را داشت.

درویش خان نوعی آهنگ ضربی به نام پیش درآمد ساخت که تا سالها بعد از او رواج بسیار داشت.

سعدی حسنی در کتاب تاریخ موسیقی دربارهً پیدایش موسیقی نوین ایران می‌‌نویسد: «نخستین تحول واقعی موسیقی را غلامحسین درویش (۱۲۵۱ - ۱۳۰۵ هجری شمسی) آغاز کرد.»

درویش در نواختن تار دست داشت. تا آن زمان تار پنج سیم (دو سیم سفید، دوسیم زرد، و یک سیم بم) داشت و درویش از روی سه تار به فکر افتاد سیم دیگری به تار بیفزاید و از آن وقت تار دارای شش سیم شد.

درویش در زمان تحصیل در مدرسهً موزیک نظام که تحت نظر لومر اداره می‌‌شد متوجه یکنواخت بودن موسیقی ایرانی شد، به این جهت آواز را که تا آن زمان بدون ضرب و طولانی بود، خلاصه کرد و به صورت ضربی در آورد و علاوه بر «درآمد» که پیش از آواز نواخته می‌‌شد قطعهً ضربی دیگری به نام پیش درآمد به آن افزود.

این استاد کم نظیر موسیقی ایران در شب چهارشنبه دوم آذرماه ۱۳۰۵ هجری شمسی هنگامی که از منزل یکی از دوستان به خانه می‌‌رفت درشکه‌اش با اتومبیلی تصادف کرد و بر اثر ضربه‌ای که بر سر او وارد آمد چنان به سختی صدمه دید که در دم جان سپرد.

وی را در گورستان ظهیرالدوله بین امام‌زاده قاسم و تجریش شمیران به خاک سپرده شد.(رجوع شود به گورستان ظهیرالدوله)

 

محمد هاشم میرزا متخلص به «افسر» در مدح این استاد و «درویش عبدالله طالقانی» مبتکر خط شکسته فارسی که هر دو طالقانی هستند دو بیت زیر را سروده است:

درویش زمان ما و درویش نخست هریک به رهی رسم تجدد می‌‌جست
آن یک خط راست را شکسته بنوشت وین موسیقی شکسته را کرد درست


ایرج میرزا نیز در وصف او از زبان «زهره» در منظومهً «زهره و منوچهر» گفته است:

تار نهم در کف درویش خان تا بدمد بر بدن مرده جان

 

برگرفته از ویکیپدیا : http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AF%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%B4%E2%80%8C%D8%AE%D8%A7%D9%86


درویش خان دوم (از روستای زیدشت)

                                             

 

درویش خان دوم

غلامحسن خان در سال 1210 هجری شمسی در قریه زیدشت طالقان به دنیا آمد. درویش خان پس از مهارجرت به تهران در مدرسه موسیقی نظام تحت نظر موسیولمو Lemoher فرانسوی به تحصیل پرداخت. درویش خان که در بچگی با تار و سه تار آشنا شده بود ضمن همکاری با کمال السلطنه ( پدر مرحوم ابوالحسن صبا ) در این رشتۀ از موسیقی نمونه گشت.
شهرت درویش خان علاوه بر هنرمندی و نواختن آلات موسیقی به خاطر اضافه کردن یک سیم به سه تار است که به سیم درویش معروف می باشد.
درویش خان در شامگاه چهارشنبه دوم آذر 1305 هجری شمسی در اثر تصادف با اتومبیل جانش را از دست داد قبر او در امام زاده هاشم شمیران در مقبره ظهیر الدوله در کنار بزرگانی چون ایرج میرزا و عشقی می باشد.

برگرفته از سایت عزیز و نگار:

http://www.azizonegar.com/seite69.htm