شيخ غلامحسين طالقاني

گويند شيخ غلامحسين اهل ده دنبلید طالقان بود. او از روحانيوني بود كه در نقاط مختلف به تبليغ و ارشاد مردم ميپرداخت. از زهد و پرهيزكاري او بسيار تعريف ميكردند. از او كرامات و خوارق عاداتي نقل ميكنند. گويند ايشان در ماه مبارك رمضان روزي در مسجد يكي از دهات ساوجبلاغ در منبر بود و مردم را ارشاد ميكرد. شخصي به اصطلاح متجدّد و خودباخته بي‌اعتقاد به دين و در حقيقت بي‌ادب و نادان در بين جمعيت نشسته بود. با بي‌اعتنايي به روزه ماه مبارك رمضان سيگاري را از جيب خود بيرون آورد و آتش زد و شروع به كشيدن كرد بطوريكه دودش مردم روزه‌دار را آزار ميداد. شيخ غلامحسين كه او را به آن حالت ديد، حالش منقلب شد. ضمن سخنانش گفت پروردگارا آن كسانيرا كه دين مرا خوار مي‌شمارند و به مسخره و استهزاء ميگيرند و حرمت آن را نگه نميدارند و زير پا ميگذارند از صفحه روزگار برانداز تا باعث انحراف ديگران نشوند و عبرتي براي مردم باشد. گويند آن مرد به مجرّد آنكه از مسجد بخانه رفت دلش شروع به درد كردن كرد و تا نيمه شب از دنيا رفت. اين جريان بصورت معجزه‌اي بين مردم جلوه نمود. بعداً از شيخ غلامحسين پرسيده بودند چگونه شد كه دعاي شما در مورد آن مرد سريعاً اجابت گرديد. ايشان گفته بود در آنجا آن چنان دل من سوخت و به درد آمد كه در خودم نبودم و از عمق وجودم و تار و پود جانم با خلوص نيّت آن نفرين را كردم كه خدا هم اجابت فرمود و اين را نبايد از كرامات من دانست بلكه بايد از لطف خداي متعالي براي عبرت مردم شمرد و بدانيد هركس با خلوص نيّت چيزي را از خدا بخواهد خداوند ملتمس او را اجابت ميفرمايد. گويند او مردي بود كه حالت عارفانه و عوالم مخصوص داشت. روانش شاد.

به نقل از کتاب سیمای طالقان مرحوم حبیب اله برنگی


نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید