تقسیم بندی محلات کرود و قدمت آنها


 

کرود در حال حاضر به دو قسمت پایین و بالامحله (جیر و جوار محله) تقسیم می شود و مرز آن دو را جوی آبرسانی اصلی کرود (همانطور که در شکل دیده می شود) تشکیل می دهد. اما در وسط جیر محله، میان محله قرار دارد. میان محله با مساحتی در حدود ۱۷۵۰ متر مربع ۵ در صد مساحت کرود را تشکیل می دهد و با تراکم فعلی کرود در حدود ۵۰ نفر جمعیت دارد. با توجه به اینکه میان محله معمولا به وسط ده گفته می شود می توان نتیجه گرفت که مر کز کرود همان میان محله بوده و کرود در ابتدا فقط شامل جیر محله بوده و جوی آبرسانی کرود حد بالای ده بوده است. بعد ها با گسترش ده خانه هایی در جوار محله ساخته شده است. وجود رونا (محل جمع آوری احشام در صبح زود برای ارسال آنها برای چرا که معمولا در خارج از دهات درطالقان قرار دارد) دقیقا در کنج بالای جیر محله نشان می دهد این محل خارج از ده محسوب می شده است. بعلاوه خانه های جیر محله دارای معماری متعارف و قدیمی مشابه آنچه درکرکبود، گوران و وشته وجود دارد می باشد در حالیکه جوار محله دارای معماری جدید تر و ناهمگون تری است. آب شرب ده به دلیل نزدیکی به میان محله از چشمه کرود و چشمه هایی که در باغ مرحوم نصرت اله احمدیان وجود دارد تامین می شده است. چشمه نوسر مانند رجی سر برای آبیاری مزارع بالای ده مورد استفاده قرار می گرفته است زیرا در مسیر آب نوسر و اطراف آن تعداد زیادی درخت گردوی تنومند وجود دارد و تعدادی نیزوجود داشته اند که در حین توسعه جاده بریده شده اند و این نشان می دهد که آنها قبلا در باغ یا مزرعه رشد کرده اند. بدلیل وجود نوسر و عدم نیاز به آبیاری مزارع اطراف آن، جوی اصلی از زیر این مزارع عبور داده شده است. میان محله تقریبا ظرفیت ۸ خانوار را دارد همان تعدادی که مرحوم حبیب اله برنگی بر طبق شجره نامه و تقسیم مزارع بعنوان هسته اولیه جمعیت کرود در ۳۵۰ سال پیش یعنی در زمان سلطنت شاه سلیمان صفوی محاسبه نموده است. بعدها کرود در اطراف این محله به رشد خود ادامه داده است. جالب اینجاست که هر ۸ خانوار محاسبه شده دارای یک منزل مسکونی در این محل هستند. در میان محله قدیمی ترین منزل مسکونی کرود یعنی خانه ابوعلی قرار داشت که کسی از سال ساخت آن اطلاعی نداشت (این خانه اکنون خراب شده و بجای آن یک ساختمان چند طبقه در حال ساخت است).

بعلاوه میان محله برروی زیر زمین معروف کرود ساخته شده است زیر زمینی که در سالهای پیش برای پنهان کردن داراییهای روستا در بحرانها مورد استفاده قرار می گرفت. این زیر زمین که در عمق دو متری زمین قرار دارد تقریبا در سراسر میان محله کشیده شده است و دارای یک در مخفی در منزل ابوعلی بود که با سنگ بزرگی پوشیده می شد. آخرین بار که از این زیر زمین استفاده مفید شد برای پنهان کردن دارایی های اهالی پس از نا آرامی ها وغارتهایی بود که پس از سوء قصد به ناصر الدین شاه (قضیه شاه میری) صورت می گرفت. نقل قولهای آن موقع می گوید که هوای زیر زمین بسیار بد بوده و ریزشهایی در آن وجود داشته است. در سالهای اخیر با حفر چاه هایی در میان محله مشخص شد که این زیر زمین بسیار وسیع تر از آنچه که اهالی حدس می زدند بوده و حتی دارای دیوارهای خشتی است. و کسانیکه از این چاه ها به درون زیر زمین رفته اند هوای آنرا بسیار بد و غیر قابل تحمل می دانند. این چاه ها که خود فاضلاب را به درون زیر زمین هدایت می کنند موجب بدی هوا و تخریب بیشتر آن می شوند. امید است که در آینده بتوان با مرمت این زیر زمین از آن بعنوان یک جاذبه گردشگری استفاده کرد. بنظر می رسد که این زیر زمین بعنوان یک وسیله دفاعی در زمان اسماعیلیه حفر شده باشد و خاک ان در محدوده میان محله تا مسجد پراکنده شده باشد.

در دو سده اخیر بتدریج شکری محله بصورت میدان مرکزی روستا در آمد. این میدان دارای ویژگی های منحصر به فرد زیر است:

- مرکزیت

-بزرگ بودن و هموار بودن

- داشتن سایه درختان تنومند گردو در وسط روز

- داشتن پشت بامهای مشرف اطراف که امکان نشستن و مشاهده مراسم برگزار شده در میدان را می دهد

-نزدیکی به نوسر برای تامین آب شرب

همگی این ویژگی ها باعث می شد که این میدان محل برگزاری مراسم عروسی و یا برگزاری تعزیه خصوصا در طول روز باشد.



نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید