اذان گفتن و مناجات كردن در طالقان

يكي از مظاهر اسلامي كه در طالقان به آن خيلي اهميت ميدادند و مورد توجه بود. اذان گفتن و مناجات كردن بود آنها براي اذان گفتن ثواب زيادي قائل بودند و ميگفتند هر كسي اذان بگويد در قيامت رو سفيد است ويك سر و گردن در بين مردم از ديگران بلندتر است. روي اين اصل در پرده موقع غروب دو سه نفر مرد و سه چهار نفر بچه اذان ميگفتند. اذان گويان و مناجات كنندگان دو دسته بودند. يك دسته كه تمام ايام سال اينكار را انجام ميدادند ويك دسته هم گه گاه اين كار را ميكردند. صداي اذان بسيار روح انگيز و دلنواز بود و نشاني ازيك آبادي اسلامي دريك سرزمين مسلمان نشين بود.

آنها كه كار اذان گوئي شان دائمي بود هميشه در طلوع صبح صادق آن موقع كه همه در خواب بودند اذان ميگفتند و مردم را براي نماز و دعا بدرگاه بي نياز از خواب برمي انگيختند همچنين در موقع ظهر و غروب اذان ميگفتند در سحرهاي ماه مبارك رمضان مناجات ميكردند اصولاً اذان گفتن دريك آبادي وجوديك مردم زنده مسلمان را در آنجا ميرساند. آنها در اذان گفتن سعي نداشتند صداي خود را خوش كنند يا تقليد از كساني كنند كه صداي خوش داشتند. آنها با صدق دل و صفاي باطن اذان ميگفتند اذان گفتن آنها براي رضاي خدا و كسب ثواب بود. آنها با همان صدا و لحن طبيعي خود اذان ميگفتند بارها ديده شده بود موقع ظهريا غروب اذان گويان سالخورده در بيابان و مزارع كه مشغول كار بودند حتي تنها كه بودند و كسي در آنجا نبود ميديدند وقت اذان است رو به قبله ايستاده و شروع به اذان گفتن ميكردند كه واقعاً عمل آنها در انسان ايمان و خلوص مي‌آفريد ضمناً همين اذان گوها و همينطور عده ديگر در سحرهاي ماه مبارك رمضان به مناجات و سحر خواني ميپرداختند و مردم را براي خوردن سحري و گرفتن روزه از خواب بيدار ميكردند.

به نقل از کتاب سیمای طالقان مرحوم حبیب اله برنگی

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید