یونجه چینی در کرود

 یونجه چینی در کرود

         

                  نمایی از ریه کردن یونجه ها                           نمایی از یک بند

 

یونجه چینی در کرود

حدود اوایل تابستان اهالی کرود یونجه و اسپرس های زمین خود را میچیدند. انها سنگ یا سوهان برای تیز کردن داسهایشان با خود بر میداشتندو به سر زمینها میرفتند و شروع به چیدن زمین میکردند.برای چیدن یونجه و اسپرس باید داس تیز میبودو گاهی نیز با داس های بزرگ هم اینکار را میکردند.

داس یونجه چینی با داس درو کردن گندم و علف با هم فرق میکرد.

وقتی یونجه چیده میشد انها را روی زمین در چند ردیف نازک و بصورت نواری و با فاصله از هم پهن میکردند تا نیمه خشک شود . در کرود به این نوارها ریه میگویند.

دو روز پس از چیدن زمین ریه ها را بغل بغل جمع میکردند و دور انها را از کمر و سر با دسته ای از یونجه که بهم میتابیدند و به ان بند پیچ میگفتند میبستند و به هر کدام از ان بسته ها هم یک بند میگفنتد. هر ده بند را یک کوله مینامیدند و  آنها را ده بند، ده بند از قاعده روی زمین میگذاشتند و پس از چند روز که خشک شد آنها را کول کرده و یا بار الاغ و قاطر نموده و به ده می اوردند.

در کرود گندم آبی و جو را دو الی سه بار آب نگه میداشتند ولی یونجه و اسپرس را از بهار تا پاییز هر دوازده روز یکبار آب نگه میداشتند.

یونجه و اسپرس را در سال دو بار میچینند و بند میکنند ، یکی در اوایل تابستان و دیگری حدود اوایل شهریور ماه .پس از آن یونجه ها مقدار کمی بلند میشود که قابل بند کردن نیست و آنرا قرق( ghoragh)  میگفتند. قرق را یا برای چرانیدن احشام استفاده میکردند و یا برای خوراک روزانه آنها میچیدند.

 

                                                          نقل از کتاب سیمای کرود

                                                       نوشته مرحوم حبیب اله برنگی


نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید